Beste vrienden, Ons dagelijks leven bestaat uit zovele kleine dingen, en het zijn vaak de kleine dingen die wij uit liefde en zorg voor anderen doen, die het leven voor ons en voor onze naasten tot een gelukkig bestaan maakt. Een glimlach op ons gezicht, een woord van bemoediging, een vriendelijke blik, delen wat wij hebben met diegenen die niets hebben… zo ontstaan de mirakels in onze levens. Als wij proberen om mensen gelukkig te maken, krijgen wij nog een veel groter geluk daarvoor terug. Wij zijn ons ervan bewust dat ook wij maar weinig kunnen doen, maar wij doen ons best om al jullie bijdragen nuttig in te zetten voor het werk der broden. De nieuwe richting die wij in 2003 zijn ingeslagen biedt mooie perspectieven en in onze gemeenschap van Indische dorpsbewoners begint ons project vorm te krijgen. Bij het begin van dit nieuwe jaar willen wij u vertellen dat wat u geeft hier veel betekent en vele mensen gelukkig zal maken. Wij wensen u veel geluk en vreugde en het allerbeste op elk gebied in dit NIEUWE JAAR ! Marc Valentin, Voorzitter

De bouw van het schoolgebouw is begonnen in de maand november en gaat goed vooruit. Wij verwachten dat het in maart klaar zal zijn.

Het schoolgebouw is in aanbouw…

Een week na de eerste steenlegging voor de St.-Antoniusschool in het dorpje Duggawar, kwam een groep van uit 15 personen op bezoek in het kantoor van Fr. Borgia, de voorzitter van Gramin Manav Vikas Samithi (GMVS), de Indische tegenhanger van het Werk der Broden. De groep had de moeite gedaan om een grote afstand af te leggen speciaal om Fr. Borgia te ontmoeten, want ze wilden hem ervan overtuigen om de werkkrachten voor zijn bouwproject in de dorpen in de omtrek aan te werven. Fr. Borgia stelde hen gerust, en legde uit dat hij inderdaad alleen plaatselijke bewoners had gerekruteerd... Fr. Borgia heeft naast dit project ook nog projecten lopen ter bestrijding van lepra en tuberculose. Hij verblijft dan ook in de stad, van waaruit hij al zijn projecten kan sturen. De bouw van het schoolgebouw biedt de lokale bevolking, waarvan zeer velen werkloos waren, werkgelegenheid. Meestal nemen de bouwondernemers goedkope werkkrachten aan uit andere provincies, en weigeren ze lokaal aan te werven. Op vraag van de dorpsbewoners hebben wij onderhandeld met de architect en de aannemer, om hen te verplichten mensen uit de omliggende dorpen aan te werven. Het schoolgebouw is nu in aanbouw. Behalve de leidinggevende ingenieur en de geschoolde bouwtechnici wordt het werk geleverd door werkkrachten uit de omliggende dorpen. Wij verwachten dat de ruwbouw af al zijn tegen het einde van maart 2004.

Behuizing voor de leerkrachten

Goede leerkrachten zijn het allerbelangrijkste element in elke goede school, zowel voor degelijk onderwijs als voor de persoonlijke ontwikkeling van elk kind. In deze dorpen zijn er niet genoeg leerkrachten te vinden, dus moeten we die elders gaan halen. Maar in de armzalige dorpen hier is er geen geschikte accommodatie voor die mensen. Het is dan ook noodzakelijk om fatsoenlijke behuizing voor het onderwijzend personeel te voorzien.

Leerkrachten die van ver komen zullen het bovendien misschien moeilijk hebben met de extreme klimaatsomstandigheden die hier heersen, met het ontbreken van elektriciteit en water, enz. Haast niemand komt voor zijn plezier in deze dorpen werken, omdat ze zo achterlijk zijn. Het is dus onze taak om onderwijzend en ander schoolpersoneel fatsoenlijke behuizing aan te bieden, met een redelijk comfort, zodat zij niet geneigd zijn om de school te verlaten omwille van het gebrek aan de noodzakelijke voorzieningen… Bovendien is er hier wel degelijk nood aan inwonende leerkrachten, want de kinderen hebben extra aandacht nodig buiten de lesuren. We gaan advertenties plaatsen in de kranten om aan te kondigen dat onderwijzers in januari 2004 bij ons mogen komen solliciteren.

Het werk wordt geleverd door werkkrachten uit de omliggende dorpen.

Bijkomende activiteiten

Landelijk India zit gevangen in een ijzeren greep van sociaal onrecht: het kastensysteem, het bijgeloof en de onwetendheid die er al eeuwen de oorzaak van zijn dat India niet kan ontsnappen aan de greep van de ongelijkheid en de armoede, en als er niets verandert zal dat de komende jaren, zoniet eeuwen, onveranderd blijven.

De kloof tussen arm en rijk blijft groter worden. Corruptie en geweld lijken toe te nemen, de armen sterven van ziekten en honger, terwijl de rijken en de geweldplegers de armen tot het uiterste en genadeloos uitbuiten. Onderwijs lijkt het enige middel te zijn om de macht van de kennis te geven aan de armen, waarmee ze zich kunnen bevrijden uit de ijzeren greep van bijgeloof en onwetendheid.

De bewustmaking van mannen en vrouwen tijdens dorpsvergaderingen, het organiseren van volwassenenonderwijs voor mannen en vrouwen, en het geven van informele cursussen voor voortijdige schoolverlaters en voor diegenen die niet naar school gaan: dat zijn enkele nieuwe projecten waar wij onze schouders onder gezet hebben. Onderwerpen van gesprek op de dorpsvergaderingen zijn bijvoorbeeld: de rechten van de vrouw, gezondheid en hygiëne, het belang van onderwijs, enz.

Er worden dorpsvergaderingen georganiseerd, waarop specialisten van buiten de organisatie komen spreken en met de dorpsbewoners verschillende onderwerpen komen bespreken die hun aanbelangen.

Er zijn nu al ouders die ons benaderen om hun kind een plaats te geven op de school

Nu het schoolgebouw werkelijkheid aan het worden is, krijgen de ouders hoop: verwachtingsvol benaderen ze ons met de vraag of hun kinderen zullen toegelaten worden tot de school. Zowat alle ouders willen hun kinderen graag naar school sturen, maar we hebben gemerkt dat velen er geen idee van hebben wat schoolgaande kinderen nodig hebben en wat dat allemaal kost: schoolgeld, uniformen en andere uitgaven. Deze ouders, en de vele andere ouders die er omwille van hun sociale of economische problemen niet eens aan durven te dénken een school te benaderen, hebben de hulp nodig van mensen van goede wil. Mensen die bereid zijn om de kinderen een kans te geven. Als wij ertoe willen bijdragen dat deze arme kinderen zich kunnen ontplooien, dan hebben we nog heel wat werk voor de boeg. Maar de vrucht van ons werk zal zoet smaken…

Molly Sebastian,
Projectmanager