Beste vrienden,
De meesten onder u schenken al jaren een deel van hun bezit aan de
minderbedeelden, als teken van solidariteit. In het verleden hebben wij
uw gulle giften altijd overgemaakt aan diverse humanitaire projecten.
Wij konden u toen helaas niet op de hoogte te brengen van onze
strategische overwegingen bij het toekennen van uw bijdragen aan elk
van die ontwikkelingsprojecten. Nu wij zelf rechtstreeks hulp gaan
bieden bij de ontwikkeling van minderbedeelden, willen wij onze fondsen
nog efficiënter aanwenden. Daarom starten wij met dit ACB News, om u,
gulle gevers, op de hoogte te houden van onze plannen en projecten. Wij
geven eerlijk toe dat wij hopen dat u daardoor nog meer gemotiveerd
zult zijn om uw steentje bij te dragen tot de realisatie van onze
projecten, om zo een menswaardig bestaan op te bouwen voor diegenen die
niets hebben in dit leven. In dit eerste nummer vertelt onze
projectmanager ter plaatse over het verloop van onze eerste
inspanningen om kinderen uit een verwaarloosde streek een school en
onderwijs te bezorgen.
Marc Valentin,
Voorzitter
|
|
25 September 2003. Plechtige eerste steenlegging voor de St. Antoniusschool... «Jullie hebben kleur gegeven aan ons leven!!»
|
Dorp in India
Het eerste dat de bezoeker treft in elk willekeurig
afgelegen Indisch dorp, dat zijn de kinderen die doelloos rondhangen en
de volwassen mannen die zitten te kaarten. Vrouwen brengen water aan
uit afgelegen waterputten en bronnen. Ze plukken gras in de velden rond
het dorp om het vee te voederen, dat hun enige bron van inkomsten is.
Verder komen deze ongeletterde vrouwen hun huizen niet uit. Het is
vreemd om te zien hoe de meeste vrouwen hun gezicht bedekken telkens ze
hun huis verlaten.
De dorpskinderen gaan ook niet naar school omdat ze
te arm zijn of eenvoudigweg omdat er in de meeste dorpen geen school
is. Er is ook geen werk voor de volwassenen, behalve in de landbouw,
maar dat is meestal seizoensarbeid. De meeste gezinnen hebben een klein
stukje grond dat nauwelijks volstaat om hen te voeden. Door hun
werkloosheid en armoede kunnen ze nauwelijks het hoofd boven water
houden en is hun gezondheidstoestand zeer slecht. Het valt ook op dat
er nergens infrastructuur is voor drinkwater, dat hun leefomgeving niet
schoon is en dat de behuizing van deze mensen armzalig is.
Klein beginnen
Ik heb jarenlang in Indische dorpen gewerkt en de
achterdocht waarmee dorpsbewoners vreemden bekijken die hun dorp
bezoeken, was mij dus bekend. Toen ons team voor het eerst Jugawar
binnenreed waren we dan ook niet verwonderd dat we met de gebruikelijke
achterdocht werden benaderd.
Die houding komt vooral door de armoede waarin zij
leven, die een sfeer creëert waarin mensen elkaar niet gemakkelijk
vertrouwen. Wij lieten ons daar niet door afschrikken, en gingen
geregeld bij hen zitten, luisterden naar hen, en vertelden hen waar wij
mee bezig waren. Zo slaagden wij er stilaan in hun vertrouwen te
winnen.
Waarom precies Dugawar ?Wij hebben Dugawar gekozen omdat het één van de meest achtergestelde
streken in India is, met de laagste graad van alfabetisering en de
grootste bevolkingsdichtheid. Het werkloosheidscijfer in deze dorpen is
zeer hoog, er zijn geen voorzieningen voor onderwijs, communicatie en
gezondheidszorg, er is geen reguliere electriciteitsvoorziening, er
zijn geen telefoonverbindingen mogelijk. Dat gebrek aan
basisvoorzieningen maakt van het leven in deze dorpen een vreugdeloos
dagelijks gevecht om te overleven. Wij beseffen terdege dat onze
inspanningen niet zullen volstaan om alle problemen van deze mensen op
te lossen, maar het weinige dat wij kunnen doen, zullen wij zeker niet
nalaten!. Als startpunt hebben wij alvast het onderwijs voor de
kinderen gekozen. In een volgende fase hopen wij gespreksgroepen op te
zetten met de vrouwen, om samen met hen te kijken wat de mogelijkheden
zijn om hun toestand te verbeteren en de dorpen tot ontwikkeling te
brengen. |
|
Er zijn geen voorzieningen voor onderwijs, communicatie en gezondheidszorg...
|
Vergadering met de dorpsleiders
In het besef dat het geen zin heeft om hulp - hoe
goedbedoeld ook - op te dringen, en omdat wij het belang erkennen van
de lokale structuren, nodigden wij vervolgens de leiders van de dorpen
uit op een vergadering. Er stond een tent op de plaats waar de school
moet komen, en daar aten we allemaal een hapje. De dorpsbewoners
vertelden over de vele problemen waarmee zij te kampen hebben, maar ze
stelden ook zelf oplossingen voor. Zij gaven ons hun visie op
onderwijs, en legden uit wat zij in dat verband van ons verwachtten.
Wij hebben de ideeën en suggesties van de
dorpsbewoners nauwgezet genoteerd. Zij waren tevreden dat zij erkend
werden als volwaardige gesprekspartners en verklaarden zich bereid om
zich in te zetten voor onze plannen, om er een gezamenlijk project van te maken. Voor de dorpsbewoners was deze vergadering een nieuwe en zeer positieve ervaring.
Nood aan infrastructuur
Eerste vereisten als je kinderen wil onderwijzen, zijn een schoolgebouw
en onderwijzers. In geen van deze dorpen stond een schoolgebouw, en er
waren in de streek ook geen onderwijzers te vinden. Dus kochten we van
de dorpsbewoners tegen een redelijke prijs een stuk grond om een school
en accommodatie voor onderwijzers van buitenaf op te bouwen. Want goed
onderwijs veronderstelt goede onderwijzers, en die moeten we van buiten
de streek betrekken, wat betekent dat wij hen ook moeten huisvesten.
De eerste steenlegging voor de Sint-Antoniusschool
|
|
Het idee voor de plechtige eerste steenlegging voor
de school kwam van de dorpsbewoners zelf, en wij zijn hen daarin met
plezier gevolgd. Voor hen was dit een nieuwe ervaring, en wij waren
blij dat wij hen dat duwtje in de goede richting hadden gegeven
waardoor zij nu samenwerkten voor een initiatief van openbaar nut. En
de dorpsbewoners waren heel gelukkig :«Jullie hebben kleur gegeven aan
ons leven !!» zei er één.
De belangrijkste vertegenwoordigers van de plaatselijke overheid en van de kerk waren hierbij aanwezig.
|
| De eerste steenlegging voor de Sint-Antoniusschool.
|
De start van ons onderwijsproject
We zijn begonnen met het uitzoeken en helpen van de meest behoeftige en
hulpbehoevende kinderen, zonder onderscheid van afkomst of levenswijze.
En een nog veel groter aantal kinderen wacht nu om zich in te schrijven
in de nieuwe school, die van start gaat in januari 2004.
Dankbare dorpsbewoners
De dorpsbewoners vragen dikwijls aan wie ze deze edelmoedigheid te
danken hebben. Wij hebben hen verteld over het Werk der Broden van Sint
Antonius en over jullie allen, die bijdragen tot de verbetering van hun
levenskwaliteit. Zij hebben mij gevraagd om elk van jullie te bedanken
voor zoveel vriendelijkheid en liefdevolle vrijgevigheid... Ze vragen
ook dikwijls hoe de mensen leven in Europa, en wie jullie zijn, want
voor hen is dit allemaal totaal nieuw en onverwacht! Maar ze besluiten
telkens met «God zegene elk van hen !»
Molly Sebastian,
Projectmanager
|
